मनको ताजमहल
कविता
मनको ताजमहल
— कर्ण गुरुङ
मेरो मन पनि ताजमहलझैँ होस्—
सेतो, स्वच्छ र उज्यालो,
जहाँ घृणाको कुनै दाग नहोस्,
ईर्ष्याको कुनै छाया नहोस्,
र प्रेमको प्रकाश
कहिल्यै ननिभोस्।
ताजमहलको सेतो सिङ्गमरमरझैँ
मेरो हृदय निर्मल रहोस्,
समयले धुलो छरे पनि
मायाले पखालिरहूँ,
पीडाले घाउ दिए पनि
क्षमाले सजाइरहूँ।
म संसार बदल्न निस्कनुभन्दा पहिले
आफ्नै मन सफा गर्न सकूँ,
किनकि धमिलो हृदयले
उज्यालो संसार बनाउन सक्दैन।
मेरो बोलीमा मिठास रहोस्,
कर्ममा करुणा,
आँखामा सत्य,
र आत्मामा शान्ति रहोस्।
जसरी ताजमहल
प्रेमको मौन भाषा बनेर
शताब्दीयौँदेखि उभिएको छ,
त्यसरी नै मेरो जीवन पनि
मानवता र सद्भावको
एउटा सानो स्मारक बनोस्।
मेरो हृदय सफा रहोस्,
मेरो चेतना स्पष्ट रहोस्,
मेरो आत्मा अझ उज्यालो बनोस्—
ताकि म जहाँ पुगूँ,
त्यहाँ अँध्यारो थप्ने होइन,
एउटा सानो प्रकाश छोडेर जाऊँ।
किनकि सुन्दर संसारको निर्माण
ठूला महलबाट होइन,
सुन्दर मनबाट सुरु हुन्छ।
र मेरो मनभित्र
हरेक दिन निर्माण भइरहोस्—
प्रेमको एउटा ताजमहल,
शान्तिको एउटा संसार।
