साहिँली सोल्टिनीको बैँस

साहिँली सोल्टिनीको बैँस माथि गुराँस भएर फुलेको छ लेकमा
 साँहिली सोल्टिनीको मुहार साटिएको छ जूनसँग
 पैँचो दिएकीछिन् सोल्टिनीले जीवनका रङ्गहरु इन्द्रेणीलाई
 कोइलीले एकैछिन भनेर लगेको उनको मखमली स्वर
 अझै फिर्ता गरेकै छैन ।
 
 सोल्टिनीको बत्ति जस्तै बल्ने मुहार खोइ ?
 खोई त्यो फूल जस्तै जवानी ?
 सोध्छन् भेट पिच्छे सपनामा
 सँगै धान नाचेका तरेबाहरु।
 
 तपस्यामा लीन ऋषि 
 ध्यानबाट फर्केकी आनी
 या त पिपलको फेदमा सुस्ताइरहेको वृद्ध बुद्ध 
 
 अचेल उनी यस्तै यस्तै केही देखिन्छिन् ।
 हिँजो साँझ सुत्दा सँगै भएको 
 सोल्टिनीको बैँस, रुमानी मन र चन्चलता
 आज जिन्दगीको एक बिहान ब्युँझिदा हराएर एकैसाथ
 आफैँलाई नै उदेक उदेक लाग्नेगरी
 मयक - मयक बाँचिरहेकी छिन् ।
 
 उँधो बगिरहेको नदीकिनार छेउ बसेर सोल्टिनी
 एकजोर तामे ढुकुरको प्रेमिल धान नाच हेरिरहेकी छिन्
 उनलाई पनि हठात् उठेर पालाम गाउँ त
 कहाँ नलागेको हो र ? 
 तर कोइलीले एकैछिन् भनेर लगेको उनको मखमली स्वर
 अझै फिर्ता गरेकै छैन
 गुराँसले एकै छिन भनेर फुलेको उनको बैँस बसन्त अझै सकिएकै छैन ।
 उँधो बगिरहेको उमेरको नदीकिनार छेउ बसेर
 साहिँली सोल्टिनी आफ्नै छायाँ बगाइरहेकी छिन् ।
 
 गगन योक्पाङ्देन
 मिक्लाजुङ , मोरङ