गहनता ‎

‎शरीर त केबल माटो हो 
‎तर मन ?
‎मन त अनन्त सागर हो,
‎जहाँ प्रत्येक थोपाले बिचरको रूप लिन्छन्
‎
‎कसरी नाप्ने आत्माको गहिराइ ?
‎मृत्यु त केवल ढोका हो,
‎जस्को पारी
‎नयाँ बिहानको घाम हाँसिरहेको छ
‎
‎म मौन भएर सुनिरहेको हुन्छु 
‎हावाले पनि बोल्छ,
‎रुखहरूले झक्झयाउँछ्न,
‎भन्ने गर्छन् म कुनै छाँया होइन,
‎म त चेतनाको ज्योति हुँ 
‎
‎तर जीवन कुनै सम्झना होइन,
‎यो त यात्रा हो,
‎यो त विशेष क्षण हो,
‎चेतनाले आफ्नो प्रतिबिम्ब देख्ने क्षण 

‎
‎    यो गर्नु पर्ने छ 
‎पश्चिमबाट घाम निस्किएको दिन
‎जब हात रित्तो र मन भरी हुने छ
‎बचनले बनेका घाउ कुहिने छ्न 
‎त्यो बिजाउने काँडा
‎जस्ले आशा सबै छेडेको थियो
‎त्यही साले कँडाले
‎जब घोच्ने छ
‎आत्मालाइ निकै कमजोर बनाउने छ
‎तब धेरै टाढा जानू पर्ने छ 
‎आँफैसँगको युद्धमा होमिनु पर्ने छ
‎जहाँ असली प्रेतको आभास हुने छ 
‎त्यहाँ गिद्धले रगत पिउँदै हुने छ
‎ब्वाँसोले शरीर चिर्दै हुने छ
‎हुँडारले हड्डी तान्दै हुने छ
‎जहाँ आफ्नै छायासँग डराउनु पर्ने छ
‎जहाँ शरीरको कुनै औचित्य छैन
‎ त्यही रक्तजालमा 
‎अन्धकारले निल्न खोजेको 
‎झिल्कोलाइ जोगाइ राख्नु पर्ने छ 

चेतनाको काँडा 
‎खासै बिजाउँदो त रहेन्छु 
‎तर काँडानै त रहेछु सबैको दृष्टिमा 
‎वृक्षबाटै भाँची फाल्ने गर्द्छ्न मलाइ
‎हो म त्यो पिपल रहेछु
‎चौतारी खण्डित पार्नेलाइ सितल दिने
‎त्यही खण्डित चैतारिमा पलाएको
‎हो साँचै रहेन्छ मेरो मुल्य त
‎म त सिउँडिकै पातझैँ पो रहेछु
‎जुन माटोमा मेरा जरा बसेका थिए
‎त्यो माटो त पहिरोले लागि सकेछ
‎म जरा नभएको रुखझैँ भएको छु
‎अस्तित्व हराएपनि,
‎त्यही भिरमा झुँडिएको छु अझै
‎न त म उठ्न सक्छु
‎न त हलिन नै सक्छु 
‎म त केवल बसिरहेको छु
‎निर्जीव प्राणी झैँ 
‎तर अझै जरा फिँजाउने छु
‎मलाइ केवल प्रतीक्षा छ
‎भोलिको उज्यालो किरण को
‎केवल बिहानिको मधुर सुबासको
‎केवल नयाँ दिनको