रमेश दियालीको भुसको आगो भित्र पसेर हेर्दा

रमेश दियालीको “भुसको आगो” पढिरहँदा मनभित्र अनेकौँ प्रश्नहरू उब्जिए । समाजको अँध्यारो यथार्थ, विसंगतिहरू, गरिबी, शोषण, अन्याय अनि परिवर्तनको आगो हो र  यी सबै विषयले मनमा अनेक हलचल समेत ल्यायो । 

यो कृति एउटा उदाहरण बनोस् हाम्रो समाजमा र यसले अर्को कृति जन्माउन लेखकलाई अझ धेरै मनोबल बढाओस् । यस उपन्यासका पात्रहरूसँग रूझिरहँदा म पनि एक हुँ कि जस्तो पनि भयो । यस कृतिले उठाएका विषय र सन्देश निकै सरल र सकारात्मक लाग्यो । 

यस उपन्यासले समाजका निम्न वर्गीय पात्रहरूको पीडा बोल्छ, जसले आफ्नो अस्तित्व र अधिकारका लागि संघर्ष गर्छन् । कथाका पात्रहरू केवल कथा मात्र होइनन्, तिनीहरू हाम्रो समाजकै ऐना हुन् । पढ्दै जाँदा लाग्यो कि के परिवर्तन सम्भव छ? यदि छ भने, कस्तो मूल्य चुकाउनुपर्छ? यो उपन्यासले विद्रोह, सपना, असह्य परिस्थितिसँगको द्वन्द्व, प्रेम, बलिदान र संघर्षको गहिरो कथा बुनेको छ ।

सबैभन्दा मन छोएको पक्ष भनेको उपन्यासको यथार्थपरक चित्रण हो। लेखकको लेखाइ जीवन्त छ, जसले समाजको कठोर साँचो अनुहार देखाइदिन्छ। कतिपय स्थानमा कथा यति प्रस्ट भएर आउँछ कि लाग्छ, म तिनै पात्रहरूसँगै बगीरहेको छु, तिनकै दु:खमा दुखी र तिनकै संघर्षमा आशावादी बनिरहेको छु ।

यो उपन्यास केवल कथा होइन, यो एक आवाज हो जो सबै पीडितहरूको जो आवाजविहीन छन् । यो केवल साहित्यिक कृति मात्र होइन, यो एक चेतावनी पनि हो । यदि अन्यायको भूसमा क्रान्तिको आगो सल्कियो भने त्यसको ज्वाला कसैले रोक्न सक्दैन ।

“भूसको आगो” पढिसक्दा मनमा एउटा बलियो अनुभूति रहन्छ । यस्तो लाग्यो कि न्यायको लागि संघर्ष अनिवार्य छ, र परिवर्तन सधैं सम्भव छ, यदि हामीले त्यसका लागि अडान लिन सक्यौँ भने र अन्त्यमा कृति र लेखकलाई हार्दिक शुभकामना र बधाई पनि भन्न चाहन्छु। 

पातलो अन्तरे