महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाको अन्तिम कविता - मृत्यु शैयाबाट

संसार रूपी सुख स्वर्गभित्र
 रमेँ रमाएँ लिई भित्र चित्र
 सारा भयो त्यो मरुभूमि तुल्य
 रातै परे झैँ अब बुझ्छु बल्ल ।

रहेछ संसार निशा समान
 आएन ज्यूँदै रहँदा नि ज्ञान
 आखिर श्रीकृष्ण रहेछ एक
 न भक्ति भो, ज्ञान न भो विवेक ।

महामरूमा कणझैँ म तातो
 जलेर मर्दो विनु आश लाटो
 सुकी रहेको तरुझैँ छु खाली
 चिताग्नि तापी जल डाल्न फाकी ।

संस्कार आफ्नो सब नै गुमाएँ
 म शून्यमा शून्यसरी विलाएँ
 जन्मेँ म यो स्वर्गविषे पलाएँ
 आखिर भै खाक त्यसै विलाएँ ।​
 
 

लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा जन्म १९६६ कात्तिक २७ गते थियो । अस्पतालको शैयाबाट लेखेको यो देवकोटाको जीवनको अन्तिम कविता थियो ।