प्रेम

मायाको महासागरमा 

निलो आकाश भन्दा माथी

म तिमीलाई सम्झि रहन्छु होला,

मृत्यु शैयामा छट्पटाई रहँदा पनि।

भगवानसँग पुकारी रहेका

 मेरा अदृश्य वाणीहरू,

सायद 

मेरो विश्वास मात्र हो।

पाईला र स्पर्शहरूको गतिले 

के मेरो गन्तव्य पाउलान् त?

सुर्यले दिनमा जिस्काउँदा

रातमा ताराहरूले गिज्याउँदा

सपनामा मुस्कुराउँदा 

र पंक्षीका पखेटाले झैं 

उड्न पाए

म तिमीलाई भेट्न चाहान्थें।

सम्झनामा 

एकोहोरो टोलाई रहन

बानीपरेको छु अचेल,

तर 

म पराजित हुन चाहान्न।

अनि नि..! 

तिमीले पनि

मैले जस्तै पत्राचार गरिरहनु है !

मेरो मस्तिष्क र आँसुले 

लगातार प्रश्न गर्छन्,

तिमीलाई आफ्नो बनाउन 

सकिन भनेर…..

मैले प्रकृति जस्तै 

स्वच्छ मनबाट 

प्रेम गर्नु 

पाप गरेकै हो त?