भानुको सम्झना

 हुने नै थ्यो पक्का विवश कविता खास सवका |
 हराएका हुन्थे आफैँ सकल सपना दास हरुका ||
 डुबे गाडी कैयौँ सडक किन भो त्राश छ अझै |
 लुटेरै कब्जा भो रगत पसिना आश छ अझै ||
 
 कुला गर्दै थुक्दा पनि किन भयौँ शान्त यसरी |
 लुछेरै भाषाको गहन ममता जान्छ कि मरी ||
 तिमीथ्यौ भाषाको अडिग सपना सान जसको |
 थियो पक्का केही चिज हृदयमा भानु रसको ||
 
 हरायो अँध्यारो सकल सबको दीपक जली |
 बगैँचामा फुल्थे ढकमक जुही या मखमली ||
 बगैँचा माली ती तब हुन सके फूल छ भने |
 र पानी हाल्नेछन् नव युवक ती सुन्दर बने ||
 
 थिचिन्छौ की  हामी दिनहुँ सबका सारथि बनी |
 लुटे सारा हीरा, सुन र ढुकुटी नायक भनी ||
 बलात्कारी सत्ता भन किन भयो कारण उही |
 चुसे हाम्रा रातो रगत पसिना मच्छड सरि||